HEN WLAD FY NHADAU

Mae hen wlad fy nhadau yn annwyl i mi,
Gwlad beirdd a chantorion, enwogion o fri;
Ei gwrol ryfelwyr, gwladgarwyr tra mâd,
Tros ryddid gollasant eu gwaed.

Cytgan

Gwlad, Gwlad, pleidiol wyf i'm gwlad.
Tra môr yn fur i'r bur hoff bau,
O bydded i'r hen iaith barhau.

Hen Gymru fynyddig, paradwys y bardd,
Pob dyffryn, pob clogwyn i'm golwg sydd hardd;
Trwy deimlad gwladgarol, mor swynol yw si
Ei nentydd, afonydd i mi.

Os treisiodd y gelyn fy ngwald tan ei droed,
Mae hen iaith y Cymry mor fyw ac erioed,
Ni luddiwyd yr awen gan erchyll law brad,
Na thelyn berseiniol fy ngwlad.

Chorus

Wales! Wales! fav'rite land of Wales!
While sea her wall, may naught befall
To mar the old language of Wales.

Old mountainous Cambria, the Eden of bards,
Each hill and each valley, excite my regards;
To the ears of her patriots how charming still seems
The music that flows in her streams.

My country tho' crushed by a hostile array,
The language of Cambria lives out to this day;
The muse has eluded the traitors' foul knives,
The harp of my country survives.